SINT-MARTENS-LATEM

Sint-Martens-Latem is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De gemeente telt ruim 8000 inwoners. Het dorp ligt langs de Leie.

De gemeente wordt een kunstenaarsgemeente genoemd (zie ook Schildersdorp). Vele kunstenaars vonden er hun inspiratie langs de oevers van de Leie. De gemeente is de wieg van het Vlaamse expressionisme, met beoefenaars als onder andere Albijn Van den Abeele , George Minne, Valerius de Saedeleer, Gustave Van de Woestijne, Albert Servaes, Jules de Praetere, en Alfons Dessenis en Frits Van den Berghe, die behoorden tot de Latemse Schildersgroep, soms abusievelijk Latemse School genoemd. Na hen ontstond de tweede Latemse groep: Frits van den Berghe, Gustave de Smet, Constant Permeke, Albert Saverys, Jules de Sutter, Edgar Tijtgat, en anderen. Later behoorden Fons Roggeman, Luc-Peter Crombé, Joe Van Rossem, Chris Pots, Jef Wauters en Lea Vanderstraeten tot de vierde generatie van de Latemse Schilders.

Tegenwoordig is de gemeente echter bekender om zijn weelderige villa's; sinds een paar decennia vindt men in deze streek een groot aantal van de rijkste bewoners van België. Hun landgoederen hebben een goed uitzicht op de vele bossen en de vertakkingen van de Leie. Sint-Martens-Latem is dan ook een van de meest residentiële gemeenten in België.

Bezienswaardigheden
De kerk en de dorpskern werden echter reeds in 1983 als monument en dorpsgezicht geklasseerd. Het vroegere Latemse gemeentehuis met zijn vermaarde Artiestenzolder in 1939 opgetrokken en een 39 hectare groot golfterrein (1909), met de klinkende naam "Les Buttes Blanches", maar sinds de taalwet omgevormd tot Royal Latem Golf Club vzw, veranderde het oorspronkelijke landschap.

Deelgemeenten
Sint-Martens-Latem bestaat uit twee deelgemeentes, het gelijknaminge Sint-Martens-Latem en Deurle. De laatste jaren door de toename van de residentiële woonwijken zijn deze kernen steeds meer vergroeid geraakt. Al moet hierbij vermeld worden dat deze residentiële woonwijken een lage bevolkingsdichtheid hebben en er dus nog steeds twee duidelijke kernen zijn.

In tegenstelling tot de meeste andere fusiegemeenten is de band tussen beide deelgemeenten geen kunstmatige uitvinding van de jaren '70. Reeds in 1804 stelde Emmanuel Papeleu, die toen burgemeester van zowel Deurle als Latem was, een grenscorrectie tussen Sint-Martens-Leerne en Deurle voor, en indien dit niet haalbaar zou zijn, wilde hij dat Deurle en Sint-Martens-Latem zouden worden samengevoegd. Zowel de grenswijziging met Leerne als de samenvoeging van Latem en Deurle gingen toen niet door.